[Intro]
[Verse 1]
หยิบปากกาขึ้นมา พาใจเศร้า
ค่อยๆ เขียนคำรัก ที่จางหาย
แต่ละตัวอักษร ล้วนรอยน้ำตา
บนหน้ากระดาษ เก่าที่เหลืองคลาย
[Pre-Chorus]
เคยมีเรา สองคนในภาพนั้น
วันเวลาพาเธอ ไปไกลแสนไกล
เหลือเพียงเงาๆ ในความทรงจำ
และปากกาหมึกแห้ง ยังเขียนตามไป
[Chorus]
โอ้...ปากกาดำ
ช่วยบันทึกความเจ็บ ไว้ให้สุดใจ
โอ้...รอยหมึกจาง
มันเลือนลางเหมือนรัก ที่จากไป
[Verse 2]
กลางคืนอันเงียบงัน เปิดไดอารี่
อ่านเรื่องเก่าๆ ที่เคยแบ่งปัน
ทุกหน้าคือพิพิธภัณฑ์ ความเจ็บปวด
ปากกายังเขียนต่อ แม้เธอไม่ฟัง
[Bridge]
สักวันหมึกอาจแห้ง กระดาษอาจกรอบ
แต่ความเจ็บนี้ยังสด ในหัวใจ
ปากกาด้ามนี้จะยัง คอยบันทึก
ความรักที่เธอทิ้ง ไว้ให้จดจำ
[Final Chorus]
โอ้...ปากกาดำ
สุดท้ายก็เขียนเพียง คำลาฉัน
โอ้...รอยหมึกจาง
สักวันคงหายไป...เหมือนเธอคนนั้น
[Outro]
วางปากกาลง...คราวนี้คงพอ
ปิดความทรงจำ...ที่รักสุดท้าย
เหลือเพียงหมึกแห้ง...และใจที่เหนื่อยล้า
เป็นบทสุดท้าย...ของเราเพียงเท่านี้...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น