เพลงที่ 17 หอบรักไปเวร F
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
แนวเพลง : ลูกทุ่งหญิงหวานปนเหงา
เนื้อหา : เสียงของแฟนทหารที่เข้าใจและเห็นใจความเหนื่อยยากของคนที่ต้องทำเวรยาม เธอฝากความรักไปกับทุกลมหายใจของเขา
[Verse 1]
หอบรักมาด้วย…ตั้งแต่เช้าตรู่
ลมหายใจยังเป็นของหนู…แม้ไม่ได้อยู่เคียงใกล้
ผ้าพันคอผืนนั้น…ยังซับเหงื่อให้เสมอไป
ถึงอยู่ไกล…แต่หัวใจยังอยู่ตรงหน้าเวร
[Verse 2]
กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ที่เธอชง
ยังหอมติดใจเหมือนตรง…ที่เคยอยู่ข้างแขน
ตอนนี้อยู่แนวหน้า…กลางแดดลมฝนฟ้าแล้ง
แต่หนูขอเป็นแรง…ให้เธออดทนต่อไป
[Chorus]
หอบรักไปเวร…ทุกคืนทุกเช้า
หอบเอาความห่วงใยเบา ๆ…ให้เธออุ่นใจ
แม้เธอต้องตื่นยามดึก…ลุกไปปฏิบัติหน้าที่ไกล
ขอให้คิดถึงใคร…ที่รออยู่ที่ปลายทางฝัน
[Verse 3]
ถ้าเจอค่ำคืนที่มันเหน็บหนาว
จำไว้ยังมีเรา…ห่มใจให้ไม่ไหวหวั่น
บนบ่าเธอมีปืน…แต่ในใจยังมีฉัน
เวรยามจะแสนไกลกัน…แต่หนูก็ยังรอเหมือนเดิม
[Bridge]
ใส่เสื้อนอนของเธอ…ในค่ำที่เหงา
อ้อมกอดนั้นแม้ไม่ยาว…แต่หัวใจยังแนบใกล้
[Chorus – ซ้ำ]
หอบรักไปเวร…ทุกคืนทุกเช้า
หอบเอาความห่วงใยเบา ๆ…ให้เธออุ่นใจ
แม้เธอต้องตื่นยามดึก…ลุกไปปฏิบัติหน้าที่ไกล
ขอให้คิดถึงใคร…ที่รออยู่ที่ปลายทางฝัน
[Outro]
หอบรักไปเวร…ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหน
เพราะหัวใจของหนู…อยู่ตรงเวรเดียวกับเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น