ชื่อเพลง: “ขี้แพ้ชวนตี”
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
แนวเพลง: ลูกทุ่งจิกกัด / อินดี้เจ็บแต่ฮา ด่ามันตรง ๆ
โทน: ประชด สนุกแต่แสบ เจ็บแบบขำ ๆ เหน็บคนไม่เก่งแต่ปากดี ชอบหาเรื่อง
[Verse 1]
เก่งแต่ปาก บ่กล้าทำ
เถียงได้ทุกคำ แต่พอเอาจริงก็เงียบ
ยกหางตัวเองทุกวัน เหมือนเป็นแชมป์โลกไม่เปียก
แต่เวลาใครเขาวัดจริง ๆ…เจ้าหลบไปหลังเสาเฉยเลย
[Verse 2]
แพ้คำคนอื่นเจ้าทนบ่ได้
ใครพูดดีกว่า…เจ้าก็บ่นเหมือนใจกำลังไฟไหม้
คนเขาแค่เงียบ เจ้ากลับบอกว่าเขาไม่จริงใจ
ทั้งที่ตัวเองยังยืนได้ เพราะลมปากที่เป่าไว้ล้วน ๆ
[Chorus]
ขี้แพ้ชวนตี เก่งแต่พ่นคำใส่ฟ้า
พอเจอปัญหา…ก็โทษคนอื่นทุกที
ข้าไม่อยากซ้ำ แต่ก็อดไม่ได้จริง ๆ คนดี
เจ้าบ่ใช่คนเก่งหรอก…เจ้าคือ “ขี้แพ้ชวนตี” โดยแท้จริง
[Verse 3]
เถียงเป็นไฟ…แต่ใจอย่างบาง
หลบหลังความสงสาร…แล้วอ้างว่าโลกไม่เข้าใจ
แต่คนอย่างข้า…มองออกว่าเจ้าคิดอะไร
แพ้แล้วอย่าตีใคร เจ้าแค่รับความจริงไม่ได้ก็เท่านั้น
[Chorus – ซ้ำ]
ขี้แพ้ชวนตี หนีไม่ทันก็ตีเขาก่อน
คำพูดเหมือนคมมีด…แต่การกระทำเหมือนลิงงอน
บ่ต้องมาอ้าง ว่าคนอย่างเจ้าทำดีแต่โดนกะซอน
เพราะข้าเห็นกับตา…ว่าเจ้าตีเขาทุกตอนที่เจ้าสู้บ่ได้
[Outro – พูดแดกดันเบาๆ]
แพ้แล้วเงียบ…มันคือคนจริง
แต่แพ้แล้ววิ่งตีเขา…นั่นแหละเจ้าของเพลงนี้เลยเด้อ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น