เพลงที่ 7 : อ้อมแขนแม่คือวิมาน
แนวเพลง : ลูกทุ่งช้า สะเทือนอารมณ์
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
ขับร้อง : วัยรุ่นชายหรือหญิง (น้ำเสียงสำนึก)
[Verse 1]
เคยทิ้งบ้าน เดินหลงทางในเมืองใหญ่
คิดว่าชีวิตไม่ต้องมีใคร…ก็อยู่ได้
ลืมรอยยิ้มแม่ ลืมเสียงเตือนเบา ๆ ด้วยความห่วงใย
มัวเมาในแสงไฟ...จนลืมทางกลับบ้าน
[Verse 2]
จนวันที่ล้ม หนักจนแทบลุกไม่ไหว
ไม่มีใครสน ไม่มีคำไหนให้ปลอบใจ
โทรหาใครเขาก็เงียบ แต่เบอร์หนึ่งที่รับสาย
คือเบอร์ของแม่…ที่ยังร้องไห้และรอ
[Chorus]
อ้อมแขนแม่คือวิมานของใจลูก
คือที่พักสุดท้ายในวันที่โลกไม่เหลือใคร
แม้ลูกเคยพลาด แม้ลูกเคยทำให้แม่เจ็บใจ
แต่แม่ก็ยังอ้าแขนให้กลับมา
อ้อมแขนแม่คือวิมานของคนหลงผิด
คือที่ที่ไม่มีคำตัดสิน มีแต่คำว่า “ให้อภัย”
ลูกกลับมาแล้วแม่...พร้อมหัวใจที่เปลี่ยนไป
จะเป็นคนใหม่...ให้แม่ภูมิใจจากนี้
[Verse 3]
แม่ไม่เคยถามว่า “ลูกไปทำไม”
แค่ยิ้มทั้งน้ำตา แล้วลูบหัวเบา ๆ ด้วยความรัก
วันนั้นหนูรู้เลยว่าโลกทั้งใบอาจเย็นนัก
แต่แม่ยังอุ่นเหมือนเดิม...ไม่เคยเปลี่ยน
[Bridge]
ถ้ามีวิมานบนฟ้า หนูไม่อยากได้
ขอแค่นอนตักแม่...ในบ้านไม้หลังเก่า
ให้หนูได้กอดแม่แน่น ๆ ทุกเช้า
และใช้ทั้งชีวิตนี้...ตอบแทนรักของแม่
[Outro]
อ้อมแขนแม่คือวิมาน...ที่ลูกตามหา
แม้เคยหลงทางมา ก็ยังกลับมาได้เสมอ
เพราะหัวใจของแม่...ไม่เคยผลักไสหรือละเลย
รักของแม่...ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใดในโลกนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น