[Verse 1]
เสียงแคนดังแผ่ว ๆ กลางทุ่งยามค่ำ
พัดลมลูบผมเบา ๆ เหมือนเจ้าอยู่ข้างกาย
ข่อยนั่งมองฟ้า คิดฮอดเจ้าคนไกล
เสียงแคนมันดังก้องอยู่ในใจข่อยเอง
[Verse 2]
ทุกเสียงที่เป่าออกจากปลายแคน
คือเสียงฮักแทนคำเว้าของอ้าย
ถึงบ่มีเจ้ามานั่งเคียงข้าง
แต่ทุกทำนองคือความห่วงใย
[Chorus]
เสียงแคนกลางใจ ดังก้องไปถึงฟ้า
อยากให้เจ้าฟังแล้วฮู้ว่าอ้ายยังคอย
ทุกโน้ตคือถ้อยคำแห่งฮัก
เป่าใส่ลมไปหาเจ้าคนเดียว
เสียงแคนกลางใจ... ยังเว้าคำว่า “ฮัก” ทุกวัน
[Verse 3]
บ่ฮู้ว่าเจ้าสิได้ยินหรือบ่
แต่ใจอ้ายมันเป่าออกจากความจริง
เสียงแคนนี้คือความฮักที่ซื่อ
อยู่กลางใจบ่มีวันเงียบลง
[Bridge – ลำเนาะ ๆ]
โอ้ย... แคนเอ๊ย แคนอีสาน
เสียงเจ้าซ่านคือเสียงหัวใจ
เป่าฮักฝากไปกลางฟ้า
ให้ถึงนางคนดีของอ้าย
[Outro]
เสียงแคนกลางใจ... ยังบ่เคยหยุดฮ้อง
ยามลมพัดต้อง กลิ่นเจ้ากะยังอยู่ในฝัน
หากเจ้าฟังแคนแล้วใจอุ่น
นั่นแหละเสียงของอ้าย... ที่ฮักเจ้าคือเก่า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น