บทขับร้องที่ 17 : “ทางสงบของใจคน”
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
[Verse 1]
ผ่านพายุ ผ่านวันเหน็บหนาว
ใจเคยสั่นพร่าวุ่นวายไปทั่ว
จนวันหนึ่งได้ยินเสียงระฆังยามเช้า
ก็รู้ว่าแท้จริงใจต้องนิ่ง
[Verse 2]
ทางแห่งสุขไม่อยู่ไกล
ไม่ต้องไปค้นในแดนใด
เพียงรู้พอ วางใจให้เบา
ทุกข์ก็คลายเหมือนควันลอยหาย
[Chorus]
ทางสงบของใจคน
อยู่ตรงที่เรายอมปล่อยวาง
เมื่อไม่ยึดในสิ่งที่ผ่าน
ใจก็พบหนทางของธรรม
[Verse 3]
เสียงลมพัดเหมือนเสียงเตือนเบา ๆ
ว่าชีวิตก็เปลี่ยนอย่างนั้นเอง
อย่าฝืน อย่าหลง อย่าเร่งเกินไป
ให้ใจเดินช้า ๆ ตามธรรม
[Bridge]
แสงเทียนริบหรี่กลางราตรี
ยังส่องให้คนดีเห็นทาง
แม้ทางนั้นจะเงียบยาวนาน
แต่ทุกก้าวมีธรรมอยู่ในใจ
[Outro]
เมื่อใจสงบ โลกก็งาม
แม้ชีวิตจะสั้นเพียงชั่วลมผ่าน
ขอเพียงใจยังยึดในศรัทธา
ก็ถึงปลายทางแห่งความเย็นใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น