เพลงที่ 3 : วสันต์ลา
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
อัลบั้ม : ลำนำรักรำพัน
แนวเพลง : Thai String Pop ผสมลูกกรุง — อ่อนไหวละเมียดละไม
[Intro]
พรำพรำ ฝน โปรยมา
ทั่วพนา พา ใจเศร้า
เสียงฟ้า คราง แผ่วเบา
ยิ่งปลุกเร้า ความอาวรณ์
[Verse 1]
วสันต์ ครา หวนกลับ
ใจกลับนับ แต่ความหลัง
เคยมี คน เคียงข้าง
ใต้สายฝน อันชื่นใจ
กลิ่นดิน ยาม ฝนพร่าง
เคยไม่อ้าง ว้างหวั่นไหว
เพราะมี เธอ แนบใกล้
ทุกห้องใจ จึงอบอุ่น
[Pre-Chorus]
โอ้รัก เอย เคยหวาน
ดั่งตำนาน มิสิ้นสูญ
แต่วันนี้ กลับเพิ่มพูน
เพียงความสูญ และน้ำตา
[Chorus]
ฝนเอย เคย ชื่นฉ่ำ
กลับตอกย้ำ คนห่วงหา
เมื่อคน เคย สัญญา
กลับโรยรา ดั่งสายฝน
ฟังเสียง ฟ้า ครืนครั่น
ยิ่งไหวหวั่น จนสับสน
โอ้รัก ที่ หลุดพ้น
ทิ้งอีกคน ให้เดียวดาย
[Verse 2]
ใบไม้ ไหว ตามลม
เหมือนอารมณ์ ที่สลาย
มองทาง ใด ก็คล้าย
มีเงาร้าย คอยรบกวน
ยังจำ คำ รักเก่า
ที่สองเรา เคยเชื้อชวน
ว่าจะรัก มิแปรปรวน
ตราบคืนล้วน ผ่านพ้นไป
[Bridge]
หากสาย ฝน ช่วยลบ
รอยเจ็บช้ำ ในหัวใจ
คงไม่ ต้อง ร่ำไห้
ทุกครั้งไป เมื่อฝนมา
แต่เสียง ฝน ทุกหยาด
ยังไม่ขาด คำห่วงหา
ย้ำเตือน คน จากลา
ทุกเวลา มิเลือนเลย
[Chorus]
ฝนเอย เคย ชื่นฉ่ำ
กลับตอกย้ำ คนห่วงหา
เมื่อคน เคย สัญญา
กลับโรยรา ดั่งสายฝน
ฟังเสียง ฟ้า ครืนครั่น
ยิ่งไหวหวั่น จนสับสน
โอ้รัก ที่ หลุดพ้น
ทิ้งอีกคน ให้เดียวดาย
[Outro]
พรำพรำ ฝน ยังตก
ใจสะทก มิรู้หาย
เหลือเพียง คน เดียวดาย
กับหัวใจ ที่ร้าวราน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น