ชื่อเพลง: กวีครูผู้ไร้กาล
คำร้อง/ทำนอง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
[Intro]
เสียงลมผ่านใบไม้ไหว
ดั่งเสียงกลอนเก่าขับขาน
ชื่อหนึ่งในวันวาน
ยังขับกาพย์กลอนก้องใจคน
[Verse 1]
ณ แผ่นดินบางกอกฟ้า
มีชายหนึ่งจารึกไว้
ด้วยปากกาแทนดาบใหญ่
เขียนหัวใจลงบทกลอน
จากนิราศถึงพระอภัย
โลกทั้งใบยังหลงมนต์
ร้อยเรียงคำไม่เคยจน
แม้ชีพปลิดยังติดดาว
[Chorus]
สุนทรภู่ กวีครูผู้ไร้กาล
แม้ผ่านวัน ผ่านคืน ผ่านตำนาน
แต่ถ้อยคำท่าน
ยังกรุ่นหวานกลางใจเรา
ไม่เพียงกลอนที่จารจด
แต่คือบทแห่งแสงเงา
สะท้อนโลกในรอยเงา
ด้วยคำเขียนเปลี่ยนหัวใจ
[Verse 2]
เขียนเรื่องรักด้วยหัวใจ
เขียนความเศร้าให้เข้าใจ
เขียนนิทานเพื่อสอนใจ
ฝากไว้ให้ลูกหลานเรียน
แม้จะจน แม้จะเดียวดาย
แต่ไม่ยอมแพ้ชะตาเขียน
ด้วยศรัทธาในงานเขียน
จึงเป็นหนึ่งในหัวใจไทย
[Bridge]
หากเธอเคยอ่านกลอน
แล้วน้ำตาซึม
นั่นคือรอยยิ้ม
ที่ท่านฝากไว้ข้ามกาล
[Chorus]
สุนทรภู่ กวีครูผู้ไร้กาล
แม้ผ่านวัน ผ่านคืน ผ่านตำนาน
แต่ถ้อยคำท่าน
ยังกรุ่นหวานกลางใจเรา
ไม่เพียงกลอนที่จารจด
แต่คือบทแห่งแสงเงา
สะท้อนโลกในรอยเงา
ด้วยคำเขียนเปลี่ยนหัวใจ
[Outro]
ขอไหว้ครูกลางหัวใจ
แม้ตัวท่านจะลับไป
แต่กลอนท่านยังเป็นไฟ
ให้เราก้าวเดินต่อไป...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น