เพลง: กวีเอกแห่งสยาม
คำร้อง/ทำนอง: มิ่งมิ่ง จอมใจ
[Intro]
เสียงบทกลอนยังกรุ่นหอม
ดั่งหิ่งห้อยกลางคืนยาม
เปล่งแสงคำงามทุกถ้อยความ
ทอความฝันบนแผ่นดิน
[Verse 1]
กวีหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่
ร้อยหัวใจไว้ในกลอน
เขียนนิราศจากคำสอน
ฝากไว้ตอนชีวิตลอย
ในยามทุกข์ก็กล่อมปลอบ
ในยามช้ำก็หยอดรอย
ด้วยบทกลอนเพียงถ้อยน้อย
แต่เต็มร้อยในความหมาย
[Chorus]
ท่านคือ “กวีเอกแห่งสยาม”
วรรณศิลป์ลือนามโลกไม่ลืมเลือน
เสียงกลอนท่านยังเตือน
ให้คนรุ่นใหม่รู้คุณค่า
แม้กาลเวลาหมุนเวียน
แต่ชื่อท่านไม่โรยรา
สุนทรภู่ แห่งแผ่นฟ้า
คือศิลป์ล้ำค่าของไทยเรา
[Verse 2]
แววตาครูในลำนำ
ยังชี้นำให้คิดไกล
นิทานกลอนล่องลอยไป
สอนหัวใจให้เป็นคน
จากพระอภัย ถึงสุดสาคร
ท่องบทกลอนจนผ่านพ้น
เรื่องเล่าท่านไม่เคยจน
คือขุมทรัพย์แห่งปัญญา
[Bridge]
หากเธอหลงในบทกลอน
นั่นคือพรที่ท่านให้
แม้ลมหายใจจะลับไป
แต่ถ้อยคำยังเป็นไฟ…ให้ใจจำ
[Chorus – ซ้ำ]
ท่านคือ “กวีเอกแห่งสยาม”
วรรณศิลป์ลือนามโลกไม่ลืมเลือน
เสียงกลอนท่านยังเตือน
ให้คนรุ่นใหม่รู้คุณค่า
แม้กาลเวลาหมุนเวียน
แต่ชื่อท่านไม่โรยรา
สุนทรภู่ แห่งแผ่นฟ้า
คือศิลป์ล้ำค่าของไทยเรา
[Outro]
เขียนด้วยใจ เขียนด้วยรัก
ฝากบทหลักเหนือกาลนาน
ผู้เป็นแสงแห่งวรรณ
กวีเอกของสยาม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น