ชื่อหมอลำ: ศิษย์หลงทางกับไม้เรียวครู
ผู้แต่ง : มิ่งมิ่ง จอมใจ
[ลำเกริ่น – พิณเบา ๆ คลอเสียงหมอลำเว้า]
โอ้…ครูเอ๋ย ศิษย์เก่าผู้เคยดื้อ
บัดนี้กลับคืนมือ…มากราบครูผู้เป็นพร
เคยผิด เคยพลาด เคยซุกซนหลายนอน
ย้อนฮู้ตอนสาย…ใจศิษย์จึงเว้าคืนมา
[ลำเรื่องต่อกลอน 1]
ครูครับ…จำศิษย์คนนี้ได้บ่
ไอ้เด็กหัวดื้อที่ครูเคยขอ
ให้เปลี่ยนโตเป็นคนดี
สอนเท่าได๋ กะบ่จำ
เฮ็ดครูน้ำตาตกหลายปี
พอสิขึ้น ป.หก บ่ฮู้จักดี
ยังเกเรจนเรียนซ้ำซาก
[ลำเรื่องต่อกลอน 2]
ไม้เรียวในมือนั้น ตีผมทุกเช้า
บ่ใช่เพราะโกรธเด้อครู…แต่ผมเคยเข้าใจบ่ถ่องแท้
เคยนินทา เคยหลบ เคยเถียงแน่
ย้อนตอนนั้นใจแค่…ดื้อหลายบ่มีแนวคิด
[ลำเรื่องต่อกลอน 3]
พอพ้นรั้วโรงเรียน
เฮาต้องเผชิญกับโลกจริงแท้
มีแต่คำของครูที่สะแตก
ดังก้องในใจว่า “อย่ายอมแพ้”
คำนี้แหล่วที่ผูกหัวใจผมแน่น
ให้ฮอดมื้อนี้…ได้ดีคือฝัน
[ลำเพลินสำนึก]
ผมจึงย้อนคืนมา
เอาดอกไม้มาน้อมกราบ
แทบตีนครูที่เคยเมตตา
ขอโทษเรื่องราวในวันวาน
ขอให้ครูรู้ไว้…ศิษย์ยังฮักยังห่วงหา
บ่ลืมไม้เรียวของครูดอกหนา
คือของขลังจากใจที่แท้
[ลำจบ – ฮ่ำลำคลอ]
ไม้เรียวเก่า…กลายเป็นแสงทอง
นำทางผมฟันฝ่า ดงหนามและทางล่อง
ศิษย์ที่เคยดื้อ วันนี้ได้ดีเพราะใจครูปอง
ไม้เรียวที่ตี…คือความฮัก…ที่พาหลุดพ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น